Muhammed Yalçın’ın babası Hasan Yalçın da, oğlunun resim yapmaya başladıktan sonra konuştuğunu ve sosyalleştiğini belirtti. Baba Hasan Yalçın, yaşadıkları evin kalıcı olmasını istediklerini belirterek, “Muhammed burayı bırakamaz. Burayı bıraktığında işi de biter, üretimi de biter. İnsanlar Muhammed’i buradan tanıyor. Biz bu evin ayakta kalması için mücadele edeceğiz. Muhammed’den sonra da burası belediyenin olabilir, müze gibi bir yer olabilir” ifadelerini kullandı.
Duvarlarında insanlardan çiçeklere, kedilerden uğur böceklerine kadar çok sayıda figürün yer aldığı ev, aynı zamanda doğuştan zihinsel engelli ressam Muhammed Yalçın’ın atölyesi ve sanat dünyası oldu. Yalçın, tuval bulamadığı dönemlerde fırçasını evin duvarlarına yöneltiyor.
39 yaşındaki Muhammed Yalçın’ın resimle tanışması okul yıllarına dayanıyor. İş eğitimi aldığı dönemde öğretmenlerinin yönlendirmesiyle resim yapmaya başlayan Yalçın, daha sonra ressam Harun Antakyalı ile tanıştı. Antakyalı’nın desteğiyle çalışmalarını sürdüren Yalçın, okulunun duvarlarında da resimler yaptı. Okulun ardından bir süre Antakyalı’nın atölyesinde çalışan Yalçın, burada edindiği deneyimle resim yapmayı yaşamının bir parçası haline getirdi. Yıllar içinde yaşadığı ev de bu üretimin bir parçasına dönüştü. Tuval ve diğer malzemelere ulaşmakta zorlanan Muhammed, zamanla evin duvarlarını boyamaya başladı. Bugün evin içi ve dışındaki duvarların tamamı onun yıllar boyunca yaptığı resimlerle kaplı.
“TUVAL YOK, BU DUVARLARI YAPTIM”
Fırçayı eline aldığında saatlerce çalışan Yalçın, en çok insan, çiçek, uğur böceği ve kedi figürleri çiziyor. Sevdiği renkler ise mavi, sarı ve kırmızı. “Tuval yok, bu duvarları yaptım ben” diyen Yalçın, resim yapmaya devam etmek istediğini anlatıyor.
Tuval olduğunda öğleden akşama kadar çalıştığını belirten Yalçın, boya bulunduğunu ancak asıl sorunun tuval olduğunu söylüyor. Ev ise artık yalnızca ailenin yaşadığı bir yer değil. Muhammed’in çalışmalarını görmek isteyenler her gün kapıyı çalıyor. Yalçın’ın ifadesiyle ev, zamanla bir galeriye dönüştü.
“MALZEMESİ OLSUN, HİÇ DURMAZ”
Muhammed’in babası Hasan Yalçın, oğlunun resim yapmaya başladıktan sonra hayatında önemli bir değişim yaşandığını belirtiyor. Yalçın, “Muhammed çok değişti. Eskisinden bu kadar konuşmazdı. Resim yapmaya başladıktan sonra sosyalleşti, insanlarla konuşmaya başladı” dedi.
Oğlunun üretmek için yalnızca malzemeye ihtiyaç duyduğunu söyleyen Hasan Yalçın, “Malzemesi olursa her gün resim yapar. Hiç durmaz. Çok üretir” diye konuştu.
Baba Hasan Yalçın, Muhammed için bir atölye bulunmadığını ve evin de onun üretimini sürdürebilmesi için yeterli olmadığını belirterek, “Hem malzeme sıkıntısı var hem yer sıkıntısı var hem de atölye sıkıntısı var” dedi. Muhammed’in yıllar içinde sergiler açtığını ve yaptığı çalışmaların çeşitli haber ve televizyon programlarına konu olduğunu anlatan Hasan Yalçın, bu görünürlüğün kalıcı bir desteğe dönüşmediğini ifade etti.
EV MÜZE OLSUN
Yalçın ailesinin en büyük kaygılarından biri ise içinde yıllardır Muhammed’in resimlerini barındıran evin geleceği. Tarihi dokusuyla dikkat çeken evde kiracı olarak yaşayan aile, olası bir kentsel dönüşüm sürecinde yapının yıkılmasından endişe ediyor. Hasan Yalçın, amaçlarının öncelikle evi güçlendirmek ve ayakta tutmak olduğunu belirterek, “Bizim amacımız bu evi güçlendirmek, bu evi ayakta tutmak. Muhammed’in burada kalıcı bir izi olsun istiyoruz” dedi. Evin Muhammed için yalnızca bir yaşam alanı olmadığını vurgulayan Yalçın, oğlunun burayı bırakmasının mümkün olmadığını söyledi. Yalçın, “Burayı bırakamaz. Burayı bıraktığında işi de biter, üretimi de biter. İnsanlar Muhammed’i buradan tanıyor” ifadelerini kullandı.
Ailenin bir başka isteği ise evin gelecekte bir sanat alanına dönüştürülmesi. Hasan Yalçın, evin güçlendirilerek Muhammed’in çalışmalarının korunmasını ve ileride müze benzeri bir işlev kazanmasını istiyor. “Biz bu evin ayakta kalması için mücadele edeceğiz. Muhammed’den sonra da burası belediyenin olabilir, müze gibi bir yer olabilir” diyen Yalçın, bugüne kadar bu konuda kalıcı bir destek bulamadıklarını belirtti.
